สิงหาคม 2559 ก้องได้ไปชมกรีนคอนเสิร์ต 100 เพลงรักที่กลับมาที่พารากอน ซึ่งเป็นคอนเสิร์ตที่รวบรวมเพลงที่เราคุ้นหูคุ้นปากคุ้นใจกันมาตั้งแต่เด็กๆ เรียกได้ว่าร้องตามได้แทบทุกเพลง …… รวมถึงเพลงนี้ ที่แค่อินโทรดังขึ้น ก็รู้ได้ทันที

พี่อ้อม สุนิสา สุขบุญสังข์ มาพร้อมกับเพลง “อย่ายอมแพ้”

หากวันนี้ เราล้มลง ยังคงลุกขึ้นได้ใหม่ ถ้ายังคงมีหนทาง ถ้ายังมียิ้มสดใส ก้าวไป อย่าหวั่นไหวหวาดกลัว 

พร้อมทนทุกข์หมองหม่น ผจญความมืดหมองมัว ไม่กลัว จะฝันถึงวันใหม่ 

หากวันใดอ่อนแอ ท้อแท้อย่าหวั่นไหว ขอให้ใจไม่สิ้นหวัง ปัญหาแม้จะหนัก ก็คงไม่เกินกำลัง อย่าหยุดยั้งก้าวไป 

ขออย่ายอมแพ้ อย่าอ่อนแอแม้จะร้องไห้ จงลุกขึ้นสู้ไป จุดหมายไม่ไกลเกินจริง

ยังไม่ทันที่พี่อ้อมจะเริ่มร้องท่อนแรก ก็มีภาพภาพหนึ่งแว้บขึ้นมาในหัวก้อง ภาพในเดือนมกราคม 2550 ณ พารากอนที่เดียวกันนี้ ก้องมาชมคอนเสิร์ต คีตา ซึ่งพี่อ้อมก็ขึ้นร้องเพลงนี้เช่นกัน ตอนนั้นเป็นช่วงปีแรกที่ก้องเรียนจบปริญญาตรีและออกมาทำงาน ออกจากโลกจำลองสู่โลกแห่งความจริง จำได้ว่าร้องไห้ตั้งแต่อินโทรขึ้นจนจบเพลง ร้องตะโกนคู่ไปกับพี่อ้อมจนสุดเสียงตลอดทั้งเพลงทั้งน้ำตา

ตัดภาพกลับมาในเดือนสิงหาคม 2559 ก้องฟังเพลงนี้แบบนิ่งขึ้น เข้าใจขึ้น ไม่ได้เข้าใจทุกสิ่งบนโลกนี้หรอก แต่เก้าปีที่ผ่านก็สอนอะไรไม่น้อย

ถ้าย้อนเวลากลับได้ อยากไปบอกตัวเองตอนนั้นว่าให้สู้ต่อไป วันที่ดีกว่ารอแกอยู่

คิดอีกที ไม่บอกดีกว่า เดี๋ยวบอกไปนางจะเหลิง กลายเป็นว่าไม่ทำอะไร นั่งงอมืองอเท้าไปวันๆ

ถ้าย้อนกลับไปได้จริง ก็จะไปแอบดูห่างๆ ไม่ได้ไปดูเพื่อให้กำลังใจนาง แต่ดูเพื่อเป็นกำลังใจให้ตัวเองในวันนี้ ว่าถ้าแกผ่าน “มกราคม 2550” มาได้ จะ “สิงหาคม 2559” หรือเดือนปีไหนๆ แกก็จะผ่านไปได้อย่างแน่นอน

พี่อ้อมเองในวันนี้ก็โตขึ้น นิ่งขึ้น มีแนวทางที่ชัดเจนขึ้น ยิ่งเสริมให้เพลงนี้มีพลังมากขึ้นไปอีก

และเสี้ยววินาทีหนึ่ง พี่อ้อมสบตาก้อง (ไม่รู้สบจริงไหม แต่มองมาทางนี้ 555) เหมือนเราได้สื่อสารกัน เหมือนพี่อ้อมกำลังบอกว่า “นะ อดทนนะ” แล้วก้องก็ตอบไปว่า “ใช่เลยพี่ ขอบคุณนะครับ”

ในรูป พี่อ้อมกำลังร้องคำว่า “สู้”

จงลุกขึ้นสู้ไป จุดหมายไม่ไกลเกินจริง